Duszka jest częstym gościem w Skoszewach i okolicach. Ma tam też swoich znajomych- jednym z nich- najfajniejszym- jest Nero, owczarek niemiecki. Piękny, mądry i silny pies. I ma cierpliwość do bordera . Razem pilnują posesji, razem ganiają się po ogrodzie, razem chodzą na spacery… Duszka bardzo się zmieniła z wiekiem- kiedyś takie zabawy- i to z duuużym psem- byłyby mało prawdopodobne…

[Pokaz Slajdów]

Dawno nie było nowych zdjęć. To nie znaczy, że w ogóle nie były robione- były, były, ale nie były obrabiane i wrzucane… raczej przez brak czasu, niż przez brak materiałów…

Niżej kilkanaście zdjęć zrobionych Duszce w restauracji “Dworek” w Łodzi (przy ulicy Rogowskiej) – którą polecamy gorąco, szczególnie w okresie wiosenno-letnio-ziomowym; wspaniała atmosfera, zieleń, cisza, piękne widoki, miła obsługa, pyszne jedzenie… No i – nie mają nic przeciwko psom, Duszka czuje się tam wspaniale. Co chyba widać na zdjęciach

[Pokaz Slajdów]

Wkrótce po przyjeździe, hodowczyni Duszki zaanonsowała wizytę “Cioci Klaudii”. Owa “Ciocia” była obecna w hodowli, przy wydawaniu malutkiej. Piękna dziewczyna z niezwykłej urody turkusowymi oczami- posiadaczka równie pięknego jak ona sama, czekoladowego bordera, z którym miała olbrzymie porozumienie- zawodniczka agility i frisbee, oraz cenny, wystawowy handler.

Wcześniej już podglądałam ją podczas zawodów agility, czytałam jej pełne wrażliwości posty na dogomanii. Fajna się wydawała… A hodowczyni bardzo zależało na naszym łódzkim spotkaniu. Rozumieliśmy potrzebę “wizytacji”- każdy chce wiedzieć, czy psiaczek, którego wychował trafił w dobre ręce. Taka postawa może tylko budzić szacunek- każdy hodowca powinien dopatrywać losu szczeniąt ze swojej hodowli.

Postanowiliśmy skorzystać z dobrej okazji i wypytać Klaudię o wszystko, co tylko się da- i co przyjdzie nam do głowy. Pojechaliśmy po Nią więc- przywieźliśmy do nas do domu, by poznała Duszkę w całej nowej, domowej okazałości. Pojawiła się więc w naszym domu, ona i jej zabawki;). …:)))

Border był zachwycony. Nie wiem, czy ją pamiętał- z dzieciństwa- hodowczyni bowiem mówiła wielokrotnie, że “przyjaźni się z Klaudią”- nigdy jednak nie zdradziła, że oprócz przyjaźni Klaudia oferuje znacznie lepszy z punktu widzenia psiarza kapitał: znała się na szkoleniu i pomagała wielu właścicielom różnych piesków.  Potem dowiedzieliśmy się, że to ona właśnie- do spółki z inną, fantastyczną Osobą wyszkoliła Bessi – mamę Duszki. Hodowczyni nic o tym nie mówiła- piszę więc ja- żeby oddać należną Klaudii i Magdzie sprawiedliwość. Bessi właśnie za ich sprawą umie tyle, ile umie- im także zawdzięcza wszystkie sukcesy wystawowe.

Klaudia była trochę surowa, ale bardzo serdeczna- i kapitalnie zaangażowała naszego bordera piłeczkami i zabawą. Pierwsza rysa w tych kontaktach pokazała się w momencie, w którym Klaudia chwyciła Duszkę za obrożę: w pieseczka nagle wstąpił szatan i zaczął walczyć z trzymającą za obróżkę dłonią jak z hyclem wrzucającym do pieca. Dłoń Klaudii tylko trzymała obrożę- nie próbowała żadnych wymuszeń, podciskań- niczego- mały piesek jednak walczył z całych sił, by natychmiast spowodować zniknięcie obcej ręki ze swojego karku. “Przepychanka” trwała ok. 10 minut- byliśmy wszyscy zszokowani.

Całe wydarzenie udało się zarejestrować kamerą- bo nagrywaliśmy wszystko, co mogło nas nauczyć wartościowych dla pieska rzeczy. Niebywała furia Duszy w kontakcie z ograniczeniem- bo uchwyt za obrożę był takim z pewnością- dała wszystkim wiele do myślenia i spowodowała wiele dobrych uwag od Klaudii, która natychmiast zdała sobie sprawę z manifestacji charakteru naszego małego bordera;).

Klaudia podpowiedziała nam wiele fajnych zabaw kreatywnych, które zdawały się obiecywać dużo w kwestii rozwiewania kwarantannowej nudy i rozwoju psychofizycznego.

Od tego dnia młoda, śliczna Klaudia okazała się dobrą ciocią nie tylko dla naszej Duszki- część mentorskiej relacji – siłą rzeczy- przeniosła i na nas…

O osiągnięciach i pracy Klaudii możesz poczytać na jej stronie internetowej:  SportyKynologiczne.pl

Problem pozornie prosty. Nie dla szczeniaka w kwarantannie…

Jak nauczyć sikania na dworze, a nie w domu, skoro nie wychodzimy z domu…? Gdy się ma ogródek z ograniczoną ilością drobnoustrojów- ze względu na jego niepubliczny charakter- sprawa jest prosta. Uczymy sikania na swojej trawce- po zakończeniu kwarantanny wyściubiamy nosek na spacerki. Proste. A gdy szczeniak siusia w domu…?

Logistykę ułożyliśmy wcześniej. Wiedzieliśmy, że gazetowa metoda jest dobra i skuteczna- płytki w pomieszczeniach przebywania szczeniaczka mamy ok.- więc nie mieliśmy o nie żadnego lęku. Na czym owa metoda polega ? Na dobrej organizacji dnia. Na kontrolowaniu godzin wypróżnienia pieska (co ma ścisły związek z harmonogramem wypoczynku w klateczce i jedzenia), oraz na zadbaniu, aby cała procedura ukierunkowywała pieska docelowo- czyli- na podwórko. Opiera się na założeniu, że zdrowy piesek nie siusia i nie robi kupy tam, gdzie śpi. Tak uczy pryncypialny behawior i tak po prostu jest. Oczywiście- nie mówimy o psach chorych, zaburzonych, czy przestresowanych. (Czasem nadmierna, lub niedomierna stymulacja przejawia się oddawaniem moczu w domku- czyli klatce- takimi samymi objawami może przejawiać się patologiczny lęk przed jej opuszczaniem. )

Zdrowy piesek wypróżnia się w odpowiednim czasie po przyjęciu pokarmu, czynność tę spełnia na gazetach- i tylko tam. Uczymy go, że tam się siusia, kupczy itp.  Sprzątamy górne warstwy, te spod spodu pachną czym mają pachnieć i inspirują do odpowiednich czynności- więc zostawiamy taki ślad podprogowy dla naszego malucha. Stopniowo uzyskujemy efekt- piesek sam udaje się na gazetki, gdy chce siusiu lub coś więcej- i o to chodzi. Teraz zaczynamy codziennie przesuwać plik gazetowy coraz bliżej wyjścia- aż do czasu, gdy zabierzemy go ze sobą kilka razy na dwór. Metoda szybka, prosta, skuteczna. Dla wszystkich, którzy nie dysponują własnym ogródkiem- jak ja… Bo gdy masz własny ogródek- wszystko jest prostsze!

Poprosiliśmy hodowczynię o podszykowanie metody gazetowej. Dlaczego “gazetowa”? Bo gazeta, to zazywczaj podłoże nieznajdywalne w domu z innego- niż zaplanowany powód “toaletowy”. Nie mamy papierowych dywanów, kołder, kocyków, wycieraczek… Nie ma więc fałszywych skojarzeń. Ale- niestety- guzik z pętelką. Okazało się, że nasz piesek sika wyłącznie na szmatki. Tego musiał być uczony w miejscu urodzenia. Więc każda kołderka, ręczniczek włożony do klatki, lub miękka podkładka jest super inspiracją… . O gazecie nic mu nikt nie powiedział… Generalnie- jest fajną zabawką do darcia, a nie kibelkiem… Oj…:(

Bezmyślność hodowców w tej materii naraża przyszłych posiadaczy szczeniaka na pilnowanie pieska przez całą dobę. Jeśli chcesz u pieska nauczonego siusiać na szmatkę szybko mieć “problem sikania” z głowy- musisz chodzić za pieskiem i go pilnować, żeby pokazywać mu, że nie sika się na każdą miękką rzecz. Jeśli taki maluch nie wie, że chodzi się siusiać na konkretne, jedynie do tego celu przygotowane dla niego podłoże w mieszkaniu (gazety)- sika, gdzie mu się skojarzy ze szmatką, lub mopem, na który sikał- czyli  na dywan, łóżko, garderobę, która spadnie ci na podłogę. Czasem także nie rozumie, że szmatka- przytulanka w klatce nie służy do załatwienia potrzeb toaletowych- i wszystko się psiaczkowi miesza. Bo nie dostał czystych sygnałów- komunikatów. Więc cały czas chodzisz i patrzysz… żeby “powiedzieć” psiaczkowi w odpowiednim momencie, że na wszystkie szmatki się nie sika- a właściwie na żadne- w naszym domu. Że sika się na gazetki.  A potem psiaczek ma stres, że nigdy nie jest zostawiany w spokoju i cały czas ktoś go podgląda…

Nasza hodowczyni nie pomogła w tej materii. Borykaliśmy się z problemem szmatki i sikania na mopa zbyt długo, jak na borderka. A edukacja” szmatkowa” wyniesiona z “domu rodzinnego Duszy” przysporzyła dużo głupiego wysiłku, który mogliśmy przeznaczyć na zupełnie inne sprawy.

Ubocznym efektem dużego skoncentrowania uwagi na małym piesku w kwarantannie siedzącym w domu okazał się płacz psiaczka pozostawionego samotnie. Wraz z wyjściem ludzi, kończyła się przecież zabawa. Mimo zachęt i pojawiania się nagle smaczków w klateczce- zamknięcie nie było fajne. Każde wyjście z domu okupowałam stresem i wyrzutami sumienia, bo płakać Duszka potrafi pięknie i wzruszająco. Tym gorsza sprawa, że wtedy, kiedy płacze, nie można z klatki wyjąć. Oczywiście- gdy prosi o siusiu- no problem- bo mały piesek często siusia. Chodzi o inny płacz. O taki przejmujący “nie zostawiaj mnie, weź ze sobą, chcę z tobą, z tobą!”. Serce się krajało.

Wymyślałam metody łagodzenia tego stresu: np. smaczki w klatce do szukania. Przed wyjściem chowałam pod ręcznikiem smakołyki. Gdy wychodziłam, borderek zaczynał poszukiwania. Nosek podpowiadał, że za chwilę będzie przyjemnie- i tak było. Moje wyjście z domu zaczęło nabierać także pozytywnego wyrazu. Ale potem – potem i tak zaczynała się nuda. Więc warto było pospać, żeby- gdy już wrócą ludzie- mieć energię na harce. I tak- po jakimś czasie- borderek wyciągany z klatki był wyspany i właśnie rozciągał kosteczki po niedawnym spaniu…

Poprosiłam sąsiadkę, żeby oceniła sprawę płaczu po moim wyjściu. Konsekwencja okraszania mojego wychodzenia czymś pozytywnym i smacznym-  przy braku celebracji wychodzenia z domu zaowocowała. Płacz się wyciszył. Najpierw się jeszcze odzywał, potem był coraz krótszy…

Mój border zawojował moje serce. Pełen entuzjazmu, cudowny, radosny, kompletnie nieprzewidywalny. Wspaniała energia. Niestety- z konieczności ograniczona kwarantanną poszczepienną- która mogłaby być krótsza, gdyby nie przeżycia Duszy z pierwszych dni życia. Trzęśliśmy się nad zdrowiem panienki, chcieliśmy uprzedzić potencjalną możliwość osłabienia systemu odpornościowego, lub narażenia go w jakikolwiek uszczerbek. Ponieważ mieszkam w środku miasta, pomiędzy licznymi posiadaczami zaniedbanych amstaffów, przetrwanie okresu kwarantanny w domu było czystą koniecznością.

Border siedzi więc w domu. Uczy się wyciszania, klikera, klatki. Bawi się do zmęczenia używając ludzi jak fajnych atrakcji.

Momenty zaśnięcia “po drodze” są rzadkie- więc tym bardziej warte uwiecznienia fotką…

Prosiłam jeszcze przed wzięciem szczeniątka, żeby zacząć uczyć kontaktu i przebywania w klatce od pierwszych dni- widać, że tak się stało. Piesek nie przeżywał żadnej traumy klatkowej- spał w klateczce- i w niej można było go zostawić, gdy miał zostać sam w domu. Oczywiście- nikt nie eksperymentował z długim wychodzeniem z domu- bałabym się zostawić psiunię samą w klatce na dłużej niż godzina. Piesek miał się nauczyć, że gdy zostaje w domu- śpi. Że wtedy trzeba się odprężać, wypoczywać, zasypiać. Właśnie do tego miała służyć klatka.

Poprosiłam moją przyjaciółkę- sąsiadkę- żeby w razie mojej dłuższej niż półgodzinna nieobecności w domu zaglądała do bordera. Otwierała wtedy drzwi, wypuszczała pieska z klatki- po czym  zaczynała się fajna zabawa. Tak dla dobrego rośnięcia, kondycji stawów, wyprostowania kostek. Chciałam przy tej okazji uzyskać skojarzenie, że każdy kto przychodzi do mojego domu- nawet jak mnie nie ma- jest fajny.

Niemiły epizod związany jest właśnie z obecnością mojej sąsiadki… Duszka ugryzła ją w nos. Widziałam ten moment- Duszka wybiła się mocno, skoczyła, gdy moja przyjaciółka sięgała po torbę. Ugryzła ją mocno, czym natychmiast zwróciła na siebie uwagę- bo taki chyba był zamysł suni. Zignorowałam to wydarzenie- zajęłam się opatrywaniem nosa sąsiadki. Uważałam, że szczeniaka nie należy nagradzać uwagą za zachowania niepożądane- bo dla Duszki uwaga wydawała się najcenniejsza.

Muszę przyznać, że piękne, jak piosenka, od której się wywodzi. Lubię słuchać tej piosenki.

I lubię- kocham moją Duszkę. Choć to bezsprzecznie bardzo trudny orzech do zgryzienia.

http://www.youtube.com/watch?v=037uSAIahho

Dziś chciałabym napisać, że są w Polsce dobre Hodowle psów (borderów- w szczególności).  Jak je wyłuskać?  Oczywiście- robić dokładne rozpoznanie. Oprócz walorów rodziców, w trosce o przyszły los szczeniąt, zawsze warto wziąć pod uwagę od jakiego Człowieka kupisz psa. Patrz uważnie- i bądź czujny. Może się zdarzyć, że na chwilę oślepniesz- stracisz czujność- zabezpiecz się zawczasu (np.kawą w termosie;), bo inaczej- potem będzie Ci trudniej.

Dobrzy (i źli też) Hodowcy pokazują się często na ringach wystawowych ze swoimi psami- częstokroć w asyście wielu posiadaczy szczeniąt z tejże hodowli. Po czym można poznać dobrych Hodowców?- ja  patrzę na ich stosunek do swoich psów. Gdy psa wystawia jego hodowca- patrzę, czy ma kontakt ze swoim podopiecznym, czy pies ufa swojemu człowiekowi- a w wypadku, gdy psa wystawia handler- czy hodowca ma ze swoim psem należyty kontakt i dobrą relację, gdy pies już schodzi z ringu po udanym- lub mniej udanym show. Wtedy widać prawie wszystko. Bo- jeśli wtedy widać szacunek (najlepiej- obustronny)- nie musisz wątpić. Taki Hodowca traktuje wszystkie swoje psy z szacunkiem- od urodzenia- aż do końca- bo taką ma potrzebę wewnętrzną- i już. Jeśli taki Hodowca nie ma jakiegoś rodzaju wiedzy, lub czegokolwiek, czego szukasz- powie Ci to uczciwie- lub zdobędzie dla siebie- w trosce o poprawę własnych kwalifikacji na przyszłość.

Taki Hodowca nie odda (nie sprzeda- bo czasem jest i tak…) swojego psa w obce ręce, gdy już przestanie móc rodzić, albo kryć. Taki pies dostanie w hodowli uwagę, emeryturę, pracę i michę- i przyjaźń ze strony wdzięcznego mu Hodowcy.

Bo szacunek w relacji ludzko-psiej jest tak samo kluczowy, jak w relacji ludzko-ludzkiej. Nie miejcie w tym temacie wątpliwości.

Patrzcie więc na Hodowców, którzy pięknie współpracują ze swoimi psami. Patrzcie na to, jak patrzą na swoje psy. Sprawdźcie, co robią ze starymi sukami i psimi emerytami… (Przedsiębiorstwo rozrodowe z dużą ilością rozpłodowych osobników powinno być natychmiast zamknięte- z założenia.) Sprawdźcie, czy sami pracują ze swoimi borderami- czy po prostu oddają je innym na dłuższy czas. Tak- są i tacy. Zdziwiłam się, gdy zobaczyłam, że w borderowym świecie niektórzy hodowcy “pożyczają” swoje psy innym- i to na wiele tygodni…  (To dziwne, bo border, to pies, który pojedzie z Tobą wszędzie i nigdy nie będzie żadnym obciążeniem- jeśli tylko chcesz go zawsze ze sobą mieć…) Taki hodowca zawozi swojego psa do domu kogoś innego- zostawia go tam na parę miesięcy- i potem odbiera- by wstawić do kolejnego domu…  Kto inny więc z psem jest, kto inny z nim pracuje, kto inny go wychowuje, kto inny czerpie dochód ze szczeniąt, które po nim przyjdą na świat…

W domyśle- hodowca oddaje (pożycza) swojego psa innym- bo….np.  ma za dużo innych psów i nie może nadążyć z pracą z każdym z nich; albo też chce, żeby jego pies został zawodnikiem, a samemu mu się nie chce pracować (a taki zawodnik, to splendor dla hodowcy- i można wtedy powiedzieć kupującym, że osobiście się tego psa wyszkoliło…); albo…  pies mu się znudził- nie podoba mu się jego charakter- ale zatrzymuje go dla siebie, żeby czerpać zysk z jego exterieru (krycia)… itp. Zastrzega więc tzw. “współwłasność” (co znaczy, że ktoś inny jego psa ma- ale gdy ten piesek urodzi dzieci, albo pokryje szczęśliwie suczkę- pieniądze za miot po jego sprzedaży otrzyma hodowca).

Wszystkie przyczyny takich separacji są dla mnie problematyczne- bo jeśli biorę psa- to po to, żeby mieć z tym psem relację- a nie, wyłącznie  żeby czerpać dochód z jego urody, bez żadnej innej wiedzy i kontaktu. A prawdziwą wiedzę o wartości konkretnego psa jako egzemplarza hodowlanego posiadam- oraz mogę należycie ocenić jego potencjał i umiejscowienie w genetycznych krzyżówkach tylko wtedy, gdy mam z moim psem więź, relację. Gdy mojego psa “nie czytam” codziennie – osobiście- tak naprawdę nie wiem o nim nic- i nie mam prawa nazywać się dobrym hodowcą- i tworzyć bajek dla naiwniaków.

Zawsze niech się Wam zapali wtedy czerwona lampka. Pies ma uczucia. Nie jest maszyną do pracy i rozmnażania. Ma emocje, charakter, nastroje, obciążenia, doświadcza przywiązania, słabości, frustracji, złości… Wszystko osładza i łagodzi mu bliski i głęboki  związek z właścicielem, nawiązywania i zacieśniania którego taki właściciel musi się nauczyć od Hodowcy. Tylko taki Hodowca zasługuje na dużą literę, który tego nauczyć umie i chce. Dobry hodowca kocha swoje psy- a one kochają jego. To tylko pozorne uproszczenie- tak naprawdę- zawiera w sobie wszystko…

Duszka nie przyjmowała do wiadomości, że są takie rzeczy, których nie będzie jej wolno. Że jak włazi w miejsce, w którym istnieje groźba, że jej się coś stanie- nie będzie mogła w nim być. Nie pomagało wywabianie, przekierowywanie uwagi na zabawki. Nasz mały Borderek zawsze miał w planach wytrwać w pierwotnie powziętych postanowieniach. Gdy w końcu zabieraliśmy go np. spod fotela, pod który podkładał głowę i czekał, aż go przejedzie, bo bardzo podobały się kółka- gryzł złośliwie i bez opamiętania. Zakazy nie istniały- bo jak zakazać czegokolwiek pieskowi, który Cię jeszcze nie rozumie- możesz go wyłącznie nagradzać, gdy przestanie uprawiać to, co zabronione. Tylko co wtedy, jeśli nie możesz się na to doczekać, a dalsze czynności, które właśnie uprawia z pasją pies grożą mu kalectwem, lub śmiercią?…

Entuzjazm powodował w Duszy niesamowite dla tak małego psiaczka podskoki. Nie działały żadne metody wyciszenia- wszędzie mieliśmy ślady ząbków- ostrych jak szpilki- czy to w porywach entuzjazmu, czy też emocji wściekłości. Dusz gryzł i z radości- i z zemsty, ze złości, ze złego nastroju. Gryzł nas, naszych gości, sąsiadów. Gdy ktoś głaskał- był w tym momencie dziabany w nos. Hodowczyni nie była skłonna w to uwierzyć- choćby z racjonalnych powodów ograniczeń wysokości skoku u takiego małego pieska. A my czytaliśmy kolejne grube książki, żeby sobie z tym poradzić. Pytaliśmy behawiorystów- pokazywaliśmy Duszkę mądrzejszym psiejskim od nas.

Przepytywani przez Hodowczynię powiedzieliśmy o tym i jej. Była rozżalona, że zadajemy pytania komukolwiek poza nią- uważała, że na nasze problemy są proste do rozwiązania i nie wymagają innych porad, poza jej własnymi. Podała nam je natychmiast- radośnie i wesoło.

Na pytanie- co zrobić, gdy np. Duszka znajduje się pod fotelem, na którym ktoś siedzi nie widząc jej- i grozi to jej zmiażdżeniem głowy (fotel ma duże, parkietowe kółka- porusza się po parkiecie miękko i bezszelestnie- a osoba siedząc na tymże fotelu nawet nie ma najmniejszej świadomości o właśnie trwającej pod stelażem najfajniejszej zabawie)?- odpowiedź brzmiała- nie wyciągać Bordera- nie ruszać!. Czekać, aż sam wyjdzie. Przestać pracować. Wstać. Nie siedzieć na tym fotelu. Gdy z kolei suczka podbiega do człowieka z zębami- i chce go dziabnąć- hodowczyni poleciła wyciągnąć błyskawicznie z kieszeni zawczasu przygotowaną cebulę i uprzedzić ugryzienie podsuwając z prędkością światła ową cebulę pod ząbki…

Słysząc takie porady wychowawcze zaniemówiliśmy ze zdziwienia… i postanowiliśmy przestać pytać Hodowczynię o jakiekolwiek behawioralne porady. Zaczęliśmy też zastanawiać się, jakim cudem Bessi tyle umie… Przecież niemożliwe, żeby wyedukować sunię takimi “metodami”…

Prawda była już widoczna: mamy nerwowe, pewne siebie i dominujące szczenię, które miewa także reakcje lękliwe- i ze strachu, albo złości- używa ząbków. Takie, które nie było nigdy karcone przez dorosłe psy- Hodowczyni bowiem dorosłe psy od szczeniąt w newralgicznych momentach izolowała- i nie zachęcała do wprowadzania w tajniki psiej społeczności maluchów. Same przy misce, niezależne przy zabawach, nieskarcone przez matkę, gdy nie umieją opanować temperamentu… Na pewno nie miały szansy na zdobycie cennej wiedzy związanej z zakazami i autorytetem- zostały jej pozbawione nieodpowiedzialnie.

Gdy bierzesz do domu siedmiotygodniowego pieska, którym troskliwie opiekują się dorosłe psy w hodowli- dostajesz osobnika, który ma już jakąś świadomość, że w każdym świecie istnieją pewne reguły, do których musi się dopasować. Istnienia zakazów nie musi go wtedy zacząć uczyć człowiek- zaczyna ich uczyć matka i dorosłe psy z rodziny, które mają nielimitowany dostęp do szczeniąt. I to ona- matka- powinna być do wychowywania dzieci i długiego karmienia zachęcana. Bo to kapitał zdrowotno- behawioralny na całe życie jej dzieci. Niestety- suki hodowlane szybko się od szczeniąt izoluje- wtedy są szybciej “ładne”- i można je natychmiast radykalnie odchudzić i zabezpieczyć przed monstrualną destrukcją szaty- wynikającą z karmienia piersią na życzenie, a potem wrócić do wystawiania jej i przygotowywania do kolejnych “sukcesów”. A jeśli sukę od własnych dzieci odizolowano w pierwszych dniach- wygasza się u niej instynkt wychowawczy.  Wtedy często staje się złą, niecierpliwą matką, karcącą zbyt ostro i nie wytrzymującą stresujących obowiązków wychowawczych.

Zobaczcie koniecznie:)- ku pokrzepieniu serc. I na uśmiech!

http://www.youtube.com/watch?v=tEVYvN4Qces

I tak to Dusz wreszcie stał się członkiem naszej rodziny.

Szybko okazał się półdiablęciem z wygiętym, diabelskim ogonkiem . Nie było czasu spać, jeść, pracować- cały czas trzeba było kontrolować biegające po domu, niewyżyte stworzenie.

Należy tu koniecznie wspomnieć o niezwykle istotnej sprawie: planowaniu – jak najlepszym- kalendarza szczepień. Trzymanie w domu malucha bez wychodzenia na dwór (mieszkamy w centrum, gdzie moc dresów trzyma na kolczatkach swoje nieszczepione amstaffy i pitbulle…)- to udręka i dla pieska- i dla ludzi. Bo niewyżyty Border Collie to stres jakich mało.

Duszce niestety przydarzyła się duża obsuwa- i kwarantanna zapowiadała się na niekrótką- niestety.  Dużo później dowiedzieliśmy się, że Duszka w dzieciństwie miała permanentne rozwolnienie- więc do wszystkich obciążeń dołożono jej jeszcze jedno- antybiotyki- w strachu, że męczy ją jakaś groźna bakteria… (niestety- początkowo nie brano pod uwagę alergicznej reakcji na pokarm- zmiana diety załatwiłaby sprawę rozwolnień, uratowałaby szczeniaka przed katowaniem antybiotykami, rozwiązałaby jeszcze dziesiątki innych pochodnych problemów). Plan szczepień został więc kompletnie wywalony- cała sprawa szczepień i odrobaczeń mocno się opóźniła.

Dopiero potem właścicielka zaczęła łączyć fakty- hipotermia- bo niemożliwość absorpcji pokarmu zastępczego na krowim mleku- i sraki po serkach i produktach mlecznych… szkoda, że wcześniej nie można było wziąć pod uwagę, że Duszka jest po prostu uczulona.

W związku z tym mieliśmy w Domu pieska na kwarantannie. Był istnym diabełkiem- wyciszanie w klatce nie stabilizowało niczego. Staraliśmy się kompensować szczeniaczkowi brak ruchu zabawami, wprowadziliśmy kliker. Zaczęliśmy edukację. Jednak nasz świat stawał na głowie, gdy przerażeni patrzyliśmy na szaleńcze kółka wokół mieszkania…

Kupiliśmy fajny kenel (metalowe płotki, można łatwo je ze sobą łączyć w większe/mniejsze zamknięte lub otwarte przestrzenie)- zagrodziliśmy nimi Duszce dostęp do wszystkich newralgicznych miejsc. Ponieważ już w pierwszej godzinie pobytu w domu przegryzła kabel zasilający od laptopa- woleliśmy nie ryzykować. Border był bowiem jak mała myszka- nie nadążaliśmy za nim nawet wzrokiem- i sekundy wystarczały, setne sekund, kiedy znikał z pola widzenia, i groziło mu to śmiercią, krzywdą, lub innym uszczerbkiem zdrowotnym.

Generalnie- Dusza robiła wszystko, czego nie chcieliśmy. Ponieważ uparliśmy się na szkolenie pozytywne- wyłącznie pozytywne- dostawaliśmy świra, a pies właził nam na głowę w sensie dosłownym- nie tylko w przenośni.

http://www.youtube.com/watch?v=0ZXOfSN1sVc

Wreszcie. Przyjechaliśmy. Powitała nas radośnie Bessi- znów w ogródku. Zaprezentowano nam pokrótce, jak fajnie łapie talerzyk frisbee, pomizialiśmy ją- po czym została na trawce- my weszliśmy do środka.

Zapoznaliśmy się tam z dokumentami- oraz protokołem po przeglądzie hodowlanym miotu- upewniliśmy się w ślad za nim, że kupujemy pięknego psa bez żadnych wad. Cytuję opis miotu w całości:

” W dniu 3.11.09 wykonano przegląd miotu u hodowcy. Do przeglądu przedstawiono 4 szczenięta: 2 suki i 2 psy. Szczenięta bardzo dobrze odhodowane, czyste, w znakomitej kondycji. Oba samce mają wyczuwalne jądra, wszystkie szczenięta mają prawidłowe zgryzy. Szczenięta zaszczepione, 2 krotnie odrobaczone. Szczenięta zsocjalizowane, bardzo żywe, wesołe. Matka w dobrej kondycji. Tatuaż w uchu.”

Ponieważ opis miotu nie precyzował żadnych zastrzeżeń- nie stresowaliśmy naszej psinki żadnym nachalnym zaglądaniem w zęby, czy inne intymne miejsca. Uwierzyliśmy podpisom zapewne szacownej komisji ( w liczbie 3 członków- podpisy nieczytelne)- i Hodowczyni, która zachwalała Duszę z całych sił.

Powinniśmy być bardziej nieufni- to pewne. Bo po przeglądzie u naszego weta dowiedzieliśmy się już, że taki protokół przeglądu i odbioru miotu powinien opisać przypadek odstawienia od piersi matki w pierwszym etapie i hipotermię Duszki, oraz jej niepełne, mleczne uzębienie (brakowało słynnych ząbków P1 – zęby P1 są wymagane w standardzie rasy Border Collie).  Miała także nieprawidłowy zgryz (w tej chwili zgryz się wyrównał- jednak braki w uzębieniu pozostały- na dole Dusza wciąż jednego P1 nie ma)- co nie znalazło żadnej adnotacji w opisie. 

Powinna się w tym protokole znaleźć także adnotacja o niewyrównanym pokroju miotu- Duszka była widocznie najmniejsza, najniższa i różniła się na pierwszy rzut oka negatywnie (jeśli chodzi o wygląd) – informacja o niskiej wadze powinna być w opisie zawarta. Duszka nie była także dwukrotnie odrobaczona- co zdeterminowało i przeorganizowało tak ważny z perspektywy jej wczesno-dziecięcych doświadczeń zdrowotnych kalendarz szczepień i budowania odporności (do czego niezwykle odpowiedzialnie podszedł nasz weterynarz).

Niestety- z tego powodu także i socjal- wskazany jak najwcześniej- musiał trochę zawisnąć na kołku.  Przegląd zawierał więc tu nieprawdę. Umknęła naszej uwadze w momencie odbioru Duszki.

Zdziwiło nas jednak trochę, że w przeglądzie nie ma także notki o wilczych pazurach u drugiej suczki (co wiązało się z późniejszym chirurgicznym zabiegiem ich usunięcia)- potem zaczęliśmy się zastanawiać,  jak ten przegląd przebiegał, że nie znalazło się w nim tak wiele istotnych informacji… Ale to wszystko było już potem. Dużo potem.

Nie wiedzieliśmy, że takie fakty należy uwzględniać- dlatego nie zaniepokoiło nas nic. Ufaliśmy nadmiernie Hodowczyni, opis był śliczny, serce nam się wyrywało do szczeniaka- to była sekwencja błędów, przed którą należy przestrzegać. Chyba trzeba w tym miejscu pochwalić hodowców, którzy uczciwie, w pełni informują o każdym piesku-  dobierając cenę do każdego szczenięcia- proporcjonalnie do jego przyszłej wartości, jako psa hodowlanego- lub niehodowlanego.

Przestrzegam innych: moment odbioru szczeniaka to niezwykle emocjonująca chwila. Nie ufaj wtedy nikomu- wszystko sprawdzaj bez Twojego pieska na kolanach. Czytaj, targuj się, sprawdzaj. Nie idź za głosem serca. Hodowca nie oddaje Ci pieska za darmo- lecz zarabia na Tobie pieniądze, które Ty płacisz. Więc w tym jednym, jedynym dniu- pomyśl o szczeniaku, jak o ruchomości, która w przyszłości ma przynieść Ci zadowolenie. Potem możesz już tylko kochać.

Cena dla nas nie zmieniła się. Hodowczyni nie zaproponowała żadnej korekty w związku z wydarzeniami z wczesnego dzieciństwa i różnicami pokrojowymi. Nie targowaliśmy się- nie wiedzieliśmy, że wypada- i że powinniśmy. Zapłaciliśmy umówioną- nie ma co kryć- wysoką kwotę- podpisaliśmy umowę sprytnie przemycającą akapit o tym, iż nie mamy prawa do żadnych roszczeń w przypadku braków w uzębieniu. Zwracać psa i tak nie planowaliśmy- z żadnych powodów- postanowiliśmy zmierzyć się ze wszystkim dzielnie i bez narzekań. Nie przewidywaliśmy też “roszczeń”- bo ufaliśmy.

Zapłaciliśmy za psa- dodatkowo za klatkę, odżywki- dostaliśmy w prezencie małą, gumową kurkę- zabaweczkę, o którą poprosiliśmy Hodowczynię, gdy zobaczyliśmy, że Dusz ją lubi – spakowaliśmy malutką- i ruszyliśmy.

W drogę do nowego życia.

http://www.youtube.com/watch?v=V7Sp-K-K0rM

Wszystko- czyli każdy potrzebny drobiazg wyprawki niemowlęcej-  było kupione, umówione, doprecyzowane. Umowa miała być podpisana na miejscu, nie udało się zapoznać z nią wcześniej- ale założyłam, że przecież na pewno dojdziemy do porozumienia z Hodowczynią- bo przecież mamy fajną, sympatyczną relację.

Właścicielka nie oczekiwała zaliczki- wstępnie- jeszcze na etapie wstępnych projektów miotu (tuż po kryciu) umówiliśmy cenę i nie targowaliśmy się ani o złotówkę. Nie chcieliśmy taniego psa- chcieliśmy super-psa.

Opony zmieniłam już na zimowe- żeby być przygotowaną na każdą ewentualność- nawet- jeśli w Karkonoszach spadnie śnieg. Klatkę szykowała dla nas właścicielka- zaoferowała nam odstąpienie używanej klatki w momencie odbioru szczeniaka- miałam więc pewność, że będzie odpowiednia. Szczeniak – jak wynikało z opowieści Hodowczyni- był już z tą klateczką zapoznany i traktował ją jak swój domek- więc tym lepiej.

Przed wyjazdem nie mogliśmy zasnąć. Przyjechaliśmy dzień wcześniej, następnego dnia zaplanowaliśmy osobną wycieczkę po pieska- żeby jego podróż podzielić na dwa krótsze odcinki- żeby nie zestresować szczeniaka ponad konieczne minimum transportowe. Dopiero następnego dnia zaplanowaliśmy powrót do Łodzi- do domu.

Emocje, oczekiwanie, koniec pustki w domu… nawet nie wiedzieliśmy, jak to maleństwo wypełni nasze życie.

I co tu robić? Serce zabiło nam do Duszy. Taka była prawda. Wiedzieliśmy o wielu rzeczach- pytaliśmy wielu naszych znajomych z czasu poprzednich psów. Rozmawialiśmy z behawiorystami. Oczywiście- przestrzegano nas, że obciążenia tej suni zapowiadają ją na trudną wychowawczo. A ja nigdy jeszcze nie miałam bordera… Strasznie się denerwowałam- nie wiedziałam, co robić- wiedziałam, że serce w takiej decyzji to z jednej strony najlepszy doradca- z drugiej- najgorszy…

Z Hodowczynią Duszki byłam- jak mi się wydawało w dobrej relacji, wydawało mi się, że sobie ufamy. Rozmawiała ze mną jak z przyjacielem- i nie miałam żadnych powodów jej nie ufać. Z tego, co i jak mówiła- nie miałam wątpliwości, że kocha szczeniaki i swoje psy- że jest pasjonatką- a każdy błąd, jaki mogła popełnić- pewnie nie wynikał ze złej woli- tylko z prostej niewiedzy, braku doświadczenia, lub rozdźwięku między troską o markę hodowli a emocją związaną z pierwszym, hodowlanym miotem- który nie przyszedł na świat bez problemów.  Nie miałam żadnych powodów do braku zaufania- i traktowałam Hodowczynię z całą pewnością jak osobę, której wiedza o border collie znacznie przewyższa moją. 

Efekty szkoleniowe, które osiągnęła z Bessi były imponujące- chwaliła się nimi i miała czym. Może gdyby wspomniała, że nie są one wyłącznie jej zasługą (swoje umiejętności Bessi w największym stopniu zawdzięcza przecież Magdzie Kozubskiej i Klaudii Pudlarz- o czym właścicielka nawet słowem nie wspomniała)- odnosiłabym się do eksperckich wypowiedzi hodowczyni z nieco większym dystansem. Jednak- założyłam wtedy, że jest doświadczonym szkoleniowo właścicielem border collie, oraz że mówi prawdę i całą prawdę- w trosce o dobro szczeniąt. Podkreślam- nie miałam wtedy powodu do żadnej nieufności- bo nie znałam faktów, które mogłyby moją ufność zaburzyć. Zaufałam więc opinii Hodowczyni, że poradzę sobie z Duszą. Z Duszą- diabełkiem i aniołkiem w jednym.

No i – zdecydowałam się na Duszkę.

W hodowli spędziłam kilka godzin. Siedziałam wśród piesków i patrzyłam. Nakręciłam film- żeby potem jeszcze raz, na spokojnie przyjrzeć się pieskom. Wiedziałam, że mam pierwszeństwo wyboru suczki, więc chciałam przespać się z decyzją, przegadać ją z bliskimi…

Na filmie jest sporo materiału behawioralnego.

Ja się zakochałam w małej- nie ma co kryć. Zadbała o to solennie odganiając inne szczeniaki od nas- a jak który zbliżył się zanadto- odpędzała zębami. To samo spotykało zbliżających się do niej zbyt natarczywie braciszków, gdy leżała i przysypiała. Wtedy pokazywała im ząbki- i używała ich. Przeganiała wszystkich, którzy mieli wobec niej inne plany, niż ona sama, lub którzy naruszali strefę osobistą małej. Pokazywała wyraźnie, że to ona rozstawia wszystkie elementy “krajobrazu” i podejmuje decyzje za cały miot. Oczywiście- te objawy były mocno niepokojące- jednak- wierzyłam w siebie, wierzyłam, że po moich poprzednich psach poradzę sobie z ewentualną agresją natychmiast. Poza tym trzeba koniecznie wspomnieć o jednym: często właśnie psy wybitnie inteligentne czują w sobie dominacyjny potencjał- to druga strona tego medalu.

Bałam się tylko, aby nie potraktować tego szczenięcia zbyt zasadniczo- bo do takiego traktowania psów byłam dotąd przyzwyczajona- nie ma co kryć. Wiedziałam od “borderowców”, że to mocno wrażliwe pieski- nastawiłam się więc na bezmiar miłości. I takiego pieska chciałam. Mądrego, niezbyt miękkiego, chętnego do podróży, spacerów, współpracy i kontaktów z ludźmi- życzliwego, miłego, ufnego…

Wyjeżdżałam poruszona, zakręcona, niezdecydowana. Pierwsza sunia- Luna- Somebody to Love- była piękna- duża- śliczna, zdrowa i miła- jednak w malutkiej Duszce nie można było się nie zakochać… I- zakochałam się w Duszy. Czas miał pokazać, że z miłości przyjdzie mi pokonać trudności wynikające nie tylko z charakteru suni- i jej predyspozycji.

Czas opowiedzieć o mojej pierwszej wizycie w hodowli Duszki- miała miejsce tydzień przed odbiorem pieska.
Planowałam wybrać największą sunię- urodzoną jako pierwsza- której nawet sama wymyśliłam imię- Somebody to Love. A mam- Shape of My Heart… Dlaczego?

A było tak…

Gdy dotarłam już na miejsce, po raz pierwszy własnymi oczami i nie na wystawie- zobaczyłam mamę mojej Duszki- Bessi.

Nie miałam wielkiej szansy jej poobserwować- po przywitaniu sunia została w ogrodzie przydomowym wraz z innymi dorosłymi psami hodowlanymi- a ludzie weszli do środka. Miałam nadzieję, że uda mi się popatrzeć trochę na Bessi- niestety- nie udało się to zupełnie- a szkoda. Szczeniaczki były wewnątrz domu- miały swój pokój;).

Okazało się, że z całego miotu jeden czarno-biały piesek tylko śpi. Drugi w ogóle nie wykazuje zainteresowania niczym poza swoją zabawką. Suczka, która była w moich planach nie chciała żadnej relacji z obcymi osobami- wycofywała się i zwiewała… A mój Padalec… po prostu lgnął do mnie z całych sił. Zdecydowanie- negatywnie odstawał pokrojem i wzrostem od reszty miotu. Mała, wesoła, dominująca w miocie suczka łapała jednak  za serce niebywale. Nie dało się nie zauważyć, że mała rządzi- gdy braciszkowie przekraczali linię osobistej strefy malutkiej, dostawali zębami. Gdy chcieli być gdzieś przed nią- byli karceni. Gdy mała miała inne plany niż reszta miotu- dawał to jasno do zrozumienia “siłą i przemocą”. Jednak strasznie wyrywała się ta maleńka do człowieka… Była ciekawa, poznawcza, słodka.

Serce mówiło, żeby ją brać. Rozsądek- żeby zrezygnować… Nie było w tym miocie suni, jakiej tak naprawdę oczekiwałam i jakiej się spodziewałam po tak fajnym samcu.

Bambaryła (pierwsza suczka) była wielka, przysadzista i nie zainteresowana niczym poza samą sobą. Jej braciszek- śliczny, tricolorowy piesek zajęty wyłącznie zabawkami;  fajny, spokojny, czarno-biały borderek spał sobie sam w pokoju obok. Kontakt z człowiekiem nawiązywała tylko Duszka.

Ale- była zdecydowanie najmniej ładna- mała, ze świńskim ogonem, najskromniejszą szatą- oraz diabelskim spojrzeniem w oczkach i bezdyskusyjnie piękną główką. Przeurocza, kontaktowa, mądra. Niepiękna. I dominująca. Iiiii… Nerwowa, niezrównoważona…

Wścieklica z ADHD.

Hodowczyni zadecydowała już o losie wszystkich szczeniaczków.

Duszka miała według jej planów (przynajmniej tak mi opowiedziała) trafić do pana, który nawet nie był zainteresowany, którą sunię dostanie- miał dużo różnych psów i czekał na obojętnie jaką sukę z tego miotu.

Myślę, że czekała ją tam dola suki rodzącej szczenięta. Po prostu. Pan nie obiecywał żadnych zajęć szczególnych- miała sobie być w ogrodzie i mieć dzieci.

Dla inteligentnej suczki to chyba nie był dobry plan. Żal mi było. Po takich przeżyciach po urodzeniu powinna mieć fajniejsze życie- zwłaszcza przy taaaakiej inteligencji (widocznej “gołym okiem”).

Miałam wielki dylemat. Serce mówiło, że trzeba wybrać Duszkę. Rozum dawał sygnały, że to przecież dominujący pies, na dodatek z urazami z dzieciństwa- i może być ultra-trudny w prowadzeniu… Poza tym- Hodowczyni wychowywała psie dzieci sama- dorosłe psy były trzymane od maluchów na dystans.  Mówiła, że Bessi karmi, ale żadnych innych zachowań macierzyńskich nie przejawia- więc i tak nie ma sensu jej dręczyć jej dziećmi.

Nie wiem jaka była prawda. Ale wiem, na pewno, że izolowanie tego miotu od dorosłych psów to jakiś gigantyczny błąd, którego powodów nie umiem sobie wytłumaczyć…

Duszka ma dziś urodziny. Kończy dziś 2 lata. Myślę, że ma pełne, szczęśliwe życie. Zanim moja opowieść o jej losach dobiegnie dnia dzisiejszego- uprzedzając różne zawirowania, o których niebawem opowiem- napiszę krótko: Duszka jest wspaniała. Chyba ma dobre, szczęśliwe życie. Jest w nim podmiotem- nie przedmiotem. Jest traktowana z szacunkiem i miłością- i dostaje wszystko, czego jej potrzeba. A na dowód- dwuletni, uśmiechnięty- bardzo z siebie zadowolony Border. Czyli Duszka- Shape of my Heart Bordersong.

Duszek chodził więc do ogródka. Poznawał świat: roślinki, przedmioty…ludzi… Bawił się z rodzeństwem i kotami. Fajnie rósł… choć wolniej od rodzeństwa.

Inny kłopot jednak dał o sobie znać dość mocno- już niebawem; otóż hodowczyni narzekała, że Bessi dość mało zajmuje się dziećmi. Karmi je- i koniec. Pomyślałam zaraz, że zaburzenie kontaktu z dziećmi- w dzieciństwie- kiedy to suka wyła pod drzwiami i nie była do dzieci wpuszczona musiało jakoś odbić się na jej odruchach wychowawczych. Hodowczyni mówiła wprost- “Bessi nie ma czasu, chce się bawić i już”.

Potem dowiedziałam się, że hodowczyni była może “dość przesadnie troskliwa”- inne swoje dorosłe psy izolowała specyficznie od maluchów- w trosce o komfortowe, “bezstresowe dorastanie szczeniąt” (sic!).

Nie sądzę, że to dobrze. Uważam, że człowiek nie jest w stanie wychować niemowlaków- piesków lepiej niż ich psia mama- i inne dorosłe psy ze stada. Myślę, że dwunożny winien kontakty szczeniakowo- dorosłopsowe nadzorować i kształtować- ale nie powinien ich gasić, czy zabraniać.

Wiem, że szczenię wychowywane solidnie przez dobrze zorganizowane, stabilne stado dostaje wielki kapitał na życie- umie się bowiem znaleźć wobec psa każdego pokroju, wzrostu i charakteru. Z powziętych znacznie później informacji dowiedziałam się, że Dusza tego przywileju tak naprawdę nie dostała.

Wczesne dzieciństwo spędziła jako szef rodzeństwa w miocie- obciążony dość mocno bólem z ręki człowieka (ratowanie życia okłuwaniem ciała w pierwszych dniach życia), oraz brakiem wychowania i jasnego ustalania zasad w relacji z psami dorosłymi- co powinno było mieć miejsce.
Taka suczka jak Dusza powinna być w dzieciństwie prowadzona konsekwentnie, troskliwie- ale zasadniczo. Bo “wychowanie bez dorosłych psów” nie nadaje się dla psa o takiej sile- a zarazem z obciążeniem z pierwszych dni.

A warto sobie zadać pytanie- czy owo “wychowanie bez udziału dorosłych psów i bez wynikających z reguł stada zasad” w ogóle się dla kogoś nadaje… I czy nie jest po prostu objawem swego rodzaju “lenistwa”, albo braku wiedzy hodowcy, który- Bogiem a prawdą-  ma i bez tego pełne ręce roboty.

Dlatego szczeniaki border collie powinny być drogie- żeby hodowca wiedział, że oprócz pielęgnacji ma obowiązek zapewnić przyszłym właścicielom uczciwe wychowanie i socjalizację młodych, z samej już rasy silnych i genialnych- szczawików. Gorzej jak płacisz spory pieniądz- a w zamian nie dostajesz tego, co Ci obiecano. To nie jest fair.

Podkreślam- każdy czyni, co uważa- zapewne w najlepszej wierze- nie mam ochoty nikomu zarzucać złej woli.  Opisuję swoje wnioski. Swobodnie i wprost. I wiem, że przy następnym piesku nie uwierzę już łatwo we wszystkie słodkie zdania, które wiszą na stronkach różnych hodowli- będę bardzo nieufna…

Trzeba uczciwie pisać i mówić o własnych poglądach i praktykach wychowawczych. Wybierając hodowlę, z której kupuję szczenię mam wtedy prosty przekaz:  szczeniaki w naszej hodowli we wczesnym dzieciństwie traktowane są tak i tak. Wiem wówczas, co mnie czeka i wybieram świadomie. Gorzej, gdy o tym nie wiem, albo co innego słyszę- a co innego napotykam w przysłowiowym “praniu”. A często- dowiaduję się o ważnych wychowawczo faktach później, pokątnie, po długim czasie pytań bez odpowiedzi, a  muszę je odnaleźć, żeby zrozumieć i wychować dobrze mojego  psa…

Hodowcy- mówcie i piszcie wszystko jasno i zgodnie z prawdą. Pies to żywe, inteligentne stworzenie, a nie tylko towar na handel. A człowiek, który go kupuje powinien dokładnie wiedzieć o swoim szczeniaku wszystko- jak na spowiedzi. Jeśli ma jaja- żadna wiedza go nie odstraszy- a w zamian otrzymacie zapewne ufność waszego klienta i dobrą współpracę, która i Wam przyniesie w przyszłości profity. Bo jak potem taki klient odkrywa sam różne babole- pokątnie (można by rzec) – głupio. I niedobrze dla psa.  A i dla Was niepięknie.

Lekcja z wedanty:

“Wszystko, co się rodzi- umiera. Wszystko, co umiera- się odradza. Pozostaje tylko Dusza. Czysta świadomość, która nigdy się nie narodziła i jest poza czasem;)” hehehe!!!!

I tak to wychodzenie do ogródka stało się dla stadka tradycją.

Na zdjęcia czekałam niesamowicie- każdy wrzut na stronę w hodowli był oczekiwany jak sam poród;). Wszędzie- główną aktorką każdej sesji  była najmniejsza suczka. Najaktywniejsza- najwyżej trzymała główkę.

Hodowczyni opowiadała o niej wiele fajnych rzeczy- myślę, że przywiązała się do niej jakoś szczególnie- walcząc o jej życie.  Tak to już przecież jest… Gdy o coś walczysz- cenisz to potem mocniej- i kochasz…

Można tylko żałować, że do takiej sytuacji doszło- w ogóle, że się zdarzyła.

Ale jedno trzeba przyznać- nikt w kłopotach nie jest w stanie dać więcej, niż podyktuje mu jego własna wyobraźnia- w tym, konkretnym momencie. Nic nie da dzielenie włosa na czworo. Na pewno każdy robił wszystko, co było można- wedle swojej wiedzy i doświadczeń. Skutki nie zawsze są oczywiste- i jest zawsze szansa je redukować, jeśli są niepożądane…

Więc- najmniejszy Dusz- rozwijał się umysłowo fajnie. Z całą pewnością potrafił zawsze wybić się na wierzch, być pierwszy, najszybszy, najwytrzymalszy, najbardziej stanowczy.

Duszka w tym miocie dominowała- choć posturą odbiegała od reszty. Była najmniejsza, wolno rosła, futerko miała najmniej bujne. No i była bez wątpienia nadaktywna- co widać było od pierwszych dni…

6 października maluszki pierwszy raz wyszły na ogródek;).  Duszka jest wszędzie (bo zawsze panny pełno wszędzie!)- na każdym zdjęciu pozuje i pcha się przed obiektyw. Dramatyczne przeżycia wydają się passe- i dobrze! Śliczny muminek z mądrymi, starymi oczkami… I piękna Bessi… Ech- obejrzyjcie sami:)

Następna porcyjka fotek ze spaceru- jutro;).

Umieszczam je- na pamiątkę.  Dla zapamiętania wszystkiego i podzielenia się takimi słodyczami.

Umówiłam się z Hodowczynią na pierwszą sunię. Trochę- w ciemno. Dla upewnienia moich wszystkich decyzji postanowiłam zapoznać się ze szczeniakami- i ich mamą- tydzień przed planowanym odbiorem mojej dziewczynki.

Wizytę, podczas której malutka miała mieć już komplet szczepień, odrobaczenie- i miał nastąpić odbiór piesenki z hodowli- umówiłam na 7 listopada 2009. Tydzień wcześniej miałam pojawić się w hodowli.

Wyprawka już czekała.  Maszynka do mielenia mięsa z kośćmi też już była kupiona (bo mała miała być na BARF-ie- ak jej poprzedniczka- Lala). Know-how się budowało;). Wszystko szło wreszcie jakoś do przodu. Nawet imię już “się wymyśliło”: ponieważ miało być piosenkowe i na S… No to- mój wybór padł po prostu na-”Somebody to love…”. Los pokazał, że do mojego domu zawitała “Shape of my Heart”- to nie było imię pierwszej suni- tylko tej najmniejszej, najtrudniej doświadczonej na początku życia. A dlaczego? O tym w następnych postach;).